Geschreven tijdens Schrijf je levensverhaal in minder dan een dag, donderdag 13 september, Openbare Bibliotheek Eindhoven, onderdeel van Learning To Love You More
Vlaardingen 26 juni 1972
met aan de rechterhand twee
duimen stap ik dit leven in
dat ik ook een maagvernauwing
heb ontdekt men pas drie
weken later er volgt een
operatie de taal is nog afwezig
leren is eerst leren lopen tweede
stapjes karakterbouw vakanties in
Frankrijk watervrees afgeleerd
van peuter naar kleuter onderweg
naar groot zijn
in de jaren zeventig je jeugd
ingeschopt vies oranje behang
en plateauzolen de liefde voor
muziek met vijf jaar opgevat
de taal nog niet echt doorgrond
maar de zinnen worden langer
volwassenheid is slechts een
droom waaruit je ’s morgens
wakker wordt en waarvan je
je delen herinnert je was een
piloot in een vliegtuig je snor
was enorm en krulde in puntjes
het begin van een reis door de
troost van ideeën je bent al
aangekomen waar je zijn wilt
terwijl je het nog bedenkt de
overmoed van de jeugd
jarenlang wordt weinig
gewijzigd beschermd
opgevoed met god de
bijbel en het vaderland
het gezin de hoeksteen
op zondag mocht je niet
naar buiten zo maakte je
het schrijven eigen en las
je en passant pa’s boekenkast
leeg de fantasie van dit
leven in praktijk gebracht
eerste vriendinnetje eerste
sex eerste vakantie zonder
ouders eerste keren zijn
leuk volwassen zijn is
eerste keren herhalen met
minder passie dan de keer
ervoor mamma krijgt voor
de eerste keer kanker haar
borst wordt verwijderd en
hoewel ze niet doodgaat
besef je voor het eerst dat
ouders tijdelijk zijn weldra
wordt je achttien en ga je
het huis uit
je kunt niet leven zonder
af en toe geheel vrijblijvend
kennis te maken met de dood
10 april 1997 was een
zonnige voorjaarsdag
de bomen tooiden in
jong groen en vogels
kwetterden een vrolijke
kwinkslag bij het bouwen
van hun nestjes we wisten
al lang dat mamma zou
doodgaan de kanker kwam
terug en toen nog eens net
zolang tot haar passie verdween
met de zoveelste chemo
geen redden meer aan
ik weet nog de dag dat
we mamma begroeven
er was een klein simpel
graf en daar legden we
haar in en toen ze daar
lag las ik een gedicht
voor ik weet nog precies
hoe het ging de ziekte
was de vijand die de
zieke op haar knieën
dwong zo moe was
mam ook op het laatst
wilde ze enkel maar slapen
veel te vroeg is overleden
het is waar en tegelijk grote
onzin op een bepaald moment
ga je en dat is altijd op tijd
je kunt niet leven zonder af
en toe maar moeilijker is het
na te bestaan het geeft
gelijkwaardigheid en pijn
ik vroeg me af of dit dan de
volwassenheid brengt of is berg
en dal donker en licht dag en
nacht of dit dan de volwassenheid
brengt of is verwarring woede
verdriet het buigt je de loop van
het leven –van begin naar eind-
het maakt je nederig
werk of het gebrek daaraan
heeft weinig vat op mij mijn
overleven gaat van lieverlede
vriendschappen koester ik
moeiteloos twintig tot dertig
jaar nog altijd beschrijf ik
de troost van ideeën het leven
heeft voor mijn vijfendertigste
een wees van mij gemaakt
ik heb geen ouders en ik
ben geen ouder alsof bij mij
alle toekomst ophoudt
man zonder toekomst
beschrijft het verleden
in een bibliotheek
te Eindhoven echt
volwassen wordt
hij nooit.