Als kind had ik een spelletje: De wereld was een bol Die ik rond kon draaien. En dan prikte ik met mijn vinger Op een willekeurig plekje; Daar zou ik later vast en Zeker komen wonen. Het spel dat is herinnering, M'n wereldbol kapot. Ik leef in nog steeds dezelfde Woning, In nog steeds dezelfde Buurt, Met nog steeds dezelfde Mensen, Die enkel maar wat ouder geworden zijn.