Met de jaren komen de Verhalen de dromen Die nooit werden vervuld Eindeloos plannen eindeloos Geduld tot er uiteindelijk Veel te veel tussen kwam en We hadden zoveel kunnen Zeggen, maar liever nog waren We bij elkaar leefden parallelle Levens, werden gewaar waar Werkelijkheid buigen Kan, waar niet meer valt uit te leggen, Gezamenlijke woordenwisselingen Ze vielen langzaamaan in duigen ze Zijn inmiddels leeggebloed Achteraf zeg je: we hadden het veel te goed Opgegroeid zonder werkelijk verlangen, Egocentrisch, niet op zoek Hoeveel we ook lazen, we bleven een open boek In de ogen van onze opvoeders Vooruitgang door gebrek aan ideeën Langzaam braken we in tweeën En de dromen, ach ja de dromen Zolang we leven geloven we ze Toch niet & hopen we elke dag op Andere dromen die gaan en komen Liefst langs heuvels, daken, gevels Bomen en als we sterven Worden we scènes in de Dromen van iemand anders.
