Aan: Arjin van As Ondanks afstanden, en werelden Van ongedefinieerde aanwezigheid: Als de krijtstreep van het Vorige leven vervaagt, is al Het gevoel de relativering Van zijn eigen diepte. Dat net zo min als de puin- Hopen achter me, waar de rook Langzaam opstijgt en de ruïnes Er verlaten bijliggen: dagelijks Tuinfeest van bezoedeling en Ongehoorde zachtmoedigheid. Het leven is een hel, Maar meer ook niet.