Melkmeisje

Na uren en uren
Stamelen
Kwam eindelijk
De hongerklop
Honingzoet als
Het plegen van
Een gesprek
En het verlangen
Naar een zinderende
Stilte die langs de
Oren suist een grap
Die wordt gefluisterd
Als een voorstel
Hij zou de zon willen
Schilderen maar de
Zon schijnt vandaag
Niet hij mijmert
Nutteloze overpeinzingen
op stille momenten
Tuinen van woorden
Lanen en paden
Kiezels en bladgroen
Er is geen herfst meer 
Te vinden in de ogen
Van het melkmeisje
Dat zich een onderhuids
Cellencomplex bij 
elkaar vloekt.