Hij staart met happen tegelijk De weemoed uit de langetandensoep De woorden van de middengroep Wijzen hem de weg naar het dodenrijk Wazige mist gedachteflarden Die soms prompt tot beeld verstarren Een oude foto tableau de la troupe Die ergens in een kamer prijkt De herinnering aan een vaag ideaal Van vroeger toen de dagen maar open En dicht gingen regelmaat kwam geslopen In de koekoeksklok het zijn allemaal Troostrijke beelden honingzoet verpakt Tussen visies en angsten een abstract Vergissen iets dat je mooi kunt verkopen Wat de gek geeft is wat de waarde bepaald.