De Onfortuinlijke

Gedrenkt in de eenzaamheid 
Verbogen ijzeren smoel
Geveinsd tegen gezapigheid
Verbond tegen gevoel
De leeghoofdjes kaalgeplukt 
Terwijl iedereen het zag
Het holle land ligt afgerukt 
In schier zelfbeklag.

Wie de grootste bek heeft
Hij praat van winnaars en verliezers
Wie verschrompelde tot niets
Hij is ineens in staat tot kiezen
De onfortuinlijke hem deert het niet
Hij schrijft nog slechts in raadsels
Wanneer men het aan hem vroeg
Dan noemde hij het staatsschuld

Dus zeg nog eens iets linkers 
Of verzin een keer wat flinks
De woorden worden klinkers 
En hun betekenis slinkt
Want hoe je 't ook wendt en 
Hoe fout het ook klinkt
Er is gestorven voor het volk
En die kogel kwam van links.

De onfortuinlijke, hij weet het al: 
Hij leeft, geen last van haaruitval
Zijn weg leidt hem naar vrijheid 
En zijn vrijheid is een vogel
Als het zijn tijd is zal hij gaan
Dan sterft hij aan een hartaanval
Of aan de kanker maakt niet uit 
Alleen nooit aan een kogel.