Bij het lezen van 'De Bot' van Günther Grass. In waterige gelukzaligheid herlezen Vissenogen hun gratige levensverhaal Op de duistere bladzijden van het Gemoed. Om één leven te begrijpen Moet u eerst de gehele wereld opeten. Deprimerend herhaal van verdrukking, Moord en vergeefs ontloken liefde. Arme, Ontheven bot wiens herhaal synchroon loopt Met het onze, ze hebben je gevangen en klagen Je aan omtrent oordelen die je zelf niet Had en wij kunnen slechts weten wat we doen, Wie we zijn en dat er voor ons Geen redding meer mogelijk is. Dus, kom, laten we liegen Liefhebben en lief zijn, Want morgen sterven we... ...en worden we herboren.